Angst, onrust, als startpunt voor je persoonlijke ontwikkeling.

Angst als startpunt van  een nieuw begin

Positieve Psychologie

Een persoonlijke visie

File:UK Flag Wavy.jpg

De vierde grote, basis angst: Verlatingsangst.

 

Dit is een heel sterke sociaal geindiceerde angst. Het in de steek gelaten worden, het uit de groep gestoten worden, het niet meer aangesproken worden, het verliezen van contact met dierbaren ( gezin, familie, vriend, collega...)

 

Het kind/de baby kent deze angst bijzonder sterk, de reden hiervoor is de volledige afhankelijkheid van zijn/haar moeder. Als de moeder het kind/de baby korter of langer alleen laat, zal de baby gaan huilen, net zo lang en net zo hard totdat de moeder een reactie geeft en de fysiek en mentale band opnieuw bevestigd ( bij voorkeur door fysiek contact) zeker wanneer de baby borstvoeding krijgt is de afhankelijkheid enorm. Wanneer de baby niet de noodzakelijke (borst)voeding krijgt, zal deze overlijden.

 

Dus ook hier geldt weer de primitieve drang tot overleven die het individu aanzet tot gedrag dat bevordert dat het individu tot de groep blijft behoren, zodat het voorbestaan van het individu is gewaarborgd.

 

Wanneer je wordt afgewezen door een vriend of vriendin—die de relatie beeindigd– voelt dat als een enorme klap, een enorme emotionele dreun, je bent waarschijnlijk ook korte tijd volledig radeloos, volledig uit het lood geslagen. Omdat een belangrijke emotionele afhankelijksband abrupt verbroken wordt en dat accepteert het ego niet, de ego wil die band opnieuw herstellen en zal er bijna alles aan doen om dit voor elkaar te krijgen, ondanks alle tegengestelde signalen van de ander.

Of je het niet wilt of niet, je bent afhankelijk van andere mensen voor je veiligheid, je geluk, je onderdak, de baan, je vermogen, je eten, je...

 

Een beproefde methode is de stilte. Door lange tijd niets te zeggen, voel je je volkomen geisoleerd, afgescheiden, niet meer behorend, afgewezen, gkleineerd, onbetekenisvol, niet relevant, overbodig, niet meer behorend, afgesneden etc. Dat wordt vaak binnen emotionele relaties ( partners ) maar ook binnen zakelijke relaties ( collegae) gedaan. De methode werkt bijna perfect, omdat niemand lang kan tegen volledige stilte, volledig genegeerd te worden, volledig buitengesloten te zijn.

 

De oplossing ?

Tja, die is er niet, in ieder geval niet direct, er is geen medicijn tegen eenzaamheid!

Als kind heb je nagenoeg geen keus, en moet je de situatie (leren) aanvaarden, als dit in je kinderjaren zich voordoet, kan dit leiden –wanneer niet professioneel door een psycholoog begeleid— tot een traumatische ervaring, die lang actief zal blijven.

Wanneer dit op 18 jarige leeftijd gebeurt, dan kan je al meer verdedigingsmechanismen inschakelen en daardoor beter met de situatie omgaan, die nog steeds beroerd is, maar (voor korte tijd) dragelijk. Maar dus niet eindeloos kan voortduren, daarvoor heb je niet de emotionele balans voor ( uitzonderingen daar gelaten )

Hier kan ook weer worden aangehaald het streven naar autonomie. Zorg er voor dat je in staat bent voor jezelf te zorgen, dat je een nieuwe partner vindt, dat je een nieuwe werkomgeving vindt, dat je de persoon/personen die je negeren confronteert met hun gedrag en het effect daarvan op jouw, en dat je wilt dat hij/zij/hun daar onmiddellijk mee stoppen.

 

Tot de leeftijd van 18 jaar is de confrontatie met dit fenomeen uitzonderlijk lastig, en vraagt om veel ondersteuning van je naaste familieleden en vrienden. Na deze leeftijd ben je meer zelfstandig en daardoor ook minder kwetsbaar –in principe– Wat niet betekent dat alles fluitend gaat!

 

Werk aan je autonomie, werk aan je kennis, je vaardigheden, je sociale netwerk, je baan , je studie, je relatie etc. Om de klap minder hard te laten zijn en de dip/dal/ravijn minder diep te laten zijn, en er vervolgens ook weer sneller uit te zijn.

 

Wanneer het om een relatie gaat, dan is het goed om binnen deze relatie geen 100% afhankelijkheid te creeren, waaneer je naast de relatie een groot sociaal netwerk hebt, is een breuk in deze relatie niet het einde van je leven, maar de start van een nieuw leven met een nieuw persoon—eentje die al op de wachtbank zat...

 

De vijfde en laatste, maar niet de minste angst, de angst voor de verwoesting van je EGO ( EGO-aan diggelen) .Dit is een angst die er altijd zal zijn, simpelweg omdat je onderdeel uitmaakt van een groter sociaal geheel, en die sociale cirkel heeft een enorme impact op je. Door er in opgenomen te zijn, ervaar je een enorme geborgenheid, zekerheid, waardering, liefde, zorg, bescherming, zelfrespect, waardigheid.

 

Maar dat alles kan in een klap -althans dat is de psychologische ervaring- worden weggevaagd. Een moment sta je op de top van de berg (van emotioneel welzijn) het volgende moment lig je onderaan - de emotionele berg- en vraag je jezelf af wat er is gebeurd.

 

De - alszodanig intrinsiek, subjectief, mentaal ervaren -  verwoesting van je EGO is een van de grootste psychologische ervaringen die er zijn. Het is niet een daadwerkelijk fysiek, rationeel, werkelijk, objectief fenomeen, maar het wordt wel alszodanig ervaren.

 

Er zijn momenten waarop je grote schaamte ervaart, vernedering ( mentaal/fysiek), diepe teleurstelling in je eigen handelen of denken, een mentaal gevoel van waardeloosheid, en gevoel dat je het niet meer waard bent om liefde te ervaren/ontvangen, geven, dat je een totale deceptie ervaart in je mentale of fysieke competenties etc.

 

Dit zijn allemaal echte emoties die voortkomen uit de sociale interactie tussen je eigen psychologische persoons constructie ( ego ) en de interatcie met de buitenwereld.

 

Van alle angsten is dit degene waar het meest aan te doen is, omdat de oorzaak hiervan ligt een je persoonlijke psychologische constructie van je zelfbeeld, van je eigen zijn.

 

In veel gevallen is een negatief zelfbeeld een startpunt voor deze ervaringen/emoties. Het intrinsieke authentieke niveau van zelfvertrouwen is niet op een dusdanig niveau dat de perceptie van de interactie tussen het psychologische zelfconstruct en de gepercipieerde psychologische reactie uit de buitenwereld een coherent gebalanceerd beeld geeft.

 

Het beste is om eerst met een vriend/vriendin/partner/collega/broer/zus over deze situatie te praten, vervolgens kunnen boeken een mogelijke uitkomst bieden, hierna is het verstandig een coach in te schakelen, bij voorkeur een professionele psycholoog, liefst met een achtergrond in de positieve psychologie.

 

De emotie die je ervaart als iets of iemand je ego beschadigt, is bijzonder sterk, gelijkend aan iemand die je van de berg wil duwen, en daarom zijn de reacties hierop vaak zo sterk ( verbaal/fysiek). Het geeft aanleiding tot grote vechtpartijen, scheldpartijen, en wanneer de diep gevoelde psychologische kwetsuur wordt onderdrukt, kan er later een zeer sterke tegenreactie ontstaan - de psychologische onbalans nu, leidt inherent tot ongenoegen in het nu of in de toekomst.

 

Het kwetsen van mensen komt overal en altijd voor, soms heel subtiel, soms heel bruut. Door te werken aan een sterke persoonlijkheid –zie de bladzijden over zelfvertrouwen– ben je beter opgewassen tegen de –dagelijkse- aanvallen  op je ego.

 

Het belangrijkste advies hier is: confronteer de angst van de verwoesting van je ego door de ander of door de groep en probeer zo rationeel mogelijk de oorsprong van je angst te vinden, en als je die gevonden hebt, neem dat dan als startpunt van een nieuw groeitraject. Alleen kan het zo zijn dat je angst zo overweldigend is -vaak omdat deze jaren heeft kunnen groeien (als onkruid in de tuin), en daardoor als  onoverwinnelijk wordt ervaren. Daarom is vaak de hulp van een ander nodig om de zeer sterk gevoelde emotie te voorzien van een rationele component, alleen een ander is in staat opm onafhankelijk naar je probleem/angst te kijken -er van uitgaande dat de persoon die je erbij betrekt niet dezelfde emotionele instabiliteit kent als je zelf op dit vlak. Dus vraag de ander om je angst te analyseren en te vertellen hoe hij/zij deze ervaart of ziet, en welke oorzaken, hij of zij ziet, en belangrijker welke weg hij of ziet naar een meer gebalanceerde angst.

 

Eigenlijk is dat de kern van het betoog: probeer niet je angsten te verbergen, probeer ze niet te ontkennen, probeer ze niet weg te duwen, probeer ze niet steeds op te roepen, probeer ze niet steeds meer energie te geven, nee, probeer de energie uit de angst te ontnemen.

 

Alles is energie, emotie is energie, angst is energie -als je op derand van de berg staat, gaat -als het goed is- je hart tekeer als een gek, je primaire systeem stelt je in staat om maximaal te reageren op de imanente bedreiging van het voortbestaan, de adrenaline vliegt door je lichaam, met maar een doel, te zorgen dat je in leven blijft, te zorgen dat je jezelf weer in veiligheid brengt, naar een lager gevarenniveau manoeuvreert. Dat is ook wat BASE JUMPERS en mensen met WING SUITS ervaren, een ongelooflijke rush van adrenaline ( een van de activiteitshormonen, naast endorfine).

 

Je angst ontneemt je emotionele energie, het doet je soms volledig verstijven, een intern psychologisch verdedigingsmechanisme. Maar onderzoek hoe de energie uit de angst kunt wegnemen. Als de angst geen enrgie meer aan je onttrekt, ervaar je meer energie om je leven vorm te geven zoals jij dat wilt.

 

ANSGT is van 0 ( totaal geen angst ) tot 10 ( massieve, alles overstijgende angst). Voor normale mensen is het verstandig te sinussen ( schommelen ) rond de 5, soms eens naar 3 , af en toe eens 8 , maar dan weer terug naar 3,4,5 . Als je nooit iets in je leven doet je angstig maakt ( het uitvragen van een vriend/vriendin) ervaar je het leven niet zoals het bedoeld is, als je vaak tegen de 10 aanzit , zal je leven waarschijnlijk niet meer zo lang duren, of je leeft met een zeer grote onrust in je geest, die ook negatief op je levensgeluk zal inwerken.

 

Dus erken het gevaar, erken de emotie, onderzoek je angst, ervaar de angst, ervaar wat de angst je wil vertellen, is de boodschap nieuw of heb de boodschap al vaker gehoord? Wat kan je leren van je angst? Wat zegt de angst over jou? Klopt dat? Zo niet , waar komt die onbalans vandaan. Wat kan je er  aan doen om je angst gevoelens terug te brengen van een 8 naar een 5? Hoe komt het dat de angst zo sterk is? Zit er een patroon in? Ben jij het die dit patroon voedt? Ben jij het die dit entameert?

 

Wil je de angst hebben of blijven hebben, ben je er aan gehecht, helpt het je om andere zaken te verdrukken?

 

Oefenen, oefenen, oefenen, en accepteer nooit dat iemand anders beter is dan jij, dat zij ze niet, ze zijn alleen anders, en jij ziet dat als beter, maar dat is jouw perceptie. Niet noodzakelijk de werkelijkheid.

 

Angsten zullen er altijd zijn, en de meeste angsten zijn ook functioneel , ze beschermen je tegen groot fysiek en mentaal gevaar/ongemak. Alleen kan het niet zo zijn dat ze je leven bekeersen en controleren en vooral je levensvreugde beinvloeden.

 

Een leven zonder angst is een niet geleefd leven, een leven vervuld van angst is een leven om afscheid van te nemen. Zoek de balans, ervaar de balans, de emotie komt uit jou voort, en jij alleen bent de degene die de emotie kunt veranderen, alleen jij, en alleen als je het zelf wilt, en alleen als je zelf bereid bent er moeite voor te doen,