Energie

ENERGIE

 

 

Alles in het universum is/heeft energie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het universum is een onuitputtelijke bron van energie, mensen in optimale conditie - mentaal/fysiek- zijn bijzonder energiek, en uitten dit in hun denken en handelen.

 

Het is mijn overtuiging dat mensen -jong en oud- alles kunnen effectueren in hun leven, als zij daar voor kiezen.

 

Het is natuurlijk niet zo dat als ik een BMW X6 wil hebben, dat het simpelweg een kwestie is van even er aan denken en voila. Dat is niet wat hier wordt bedoeld!

 

Wat bedoeld wordt is dat het universum vol is van energie, en dat het aan de individu is hier een keuze te maken tav zijn of haar handelen, richting zichzelf, richting anderen, richting objecten. Door het aangaan van de interactie met de andere entiteit ontstaat er een co-existentie/symbiose/synergie, deze zal leiden tot een nieuwe duo-entiteit.

 

Het is aan de mens om zich actief in de maatschappij te ontwikkelen en actief te zijn. De mens acteert optimaal in de aanwezigheid van andere mensen. De interactie tussen mensen heeft een duidelijk energieverhogend effect - interhumane synergie.

Een simpel voorbeeld hiervan is mentale en fysieke liefde tussen twee mensen. Dit is een hele bijzondere, genetisch ingebakken, eigenschap van mensen -en ook van dieren- die mede er voor zorgt dat de soort in stand blijft en de noodzakelijk relaties hiervoor een (semi)permanent karakter hebben.

 

Liefde vervult ons van een onbeschrijfelijke warmte/geborgenheid/enorme zelfwaarde/zelfbevestiging/zelfverwerkelijking etc. Liefde geeft ons een ongekende/onbegrensde energie en stelt ons daardoor in staat om onszelf als individu tot een maximale zelfverwekelijking - alle potentie die wij als individu in ons hebben te effectueren in de wereld- op het terrein van : werk, studie, sport, hobby, vrienden/kennissen etc. Omdat de erkende- hij of zij die liefde ervaart en geeft-  individu maximaal acteert in zijn/haar  sociale en werkzame omgeving en zijn directe omgeving inspireert en motiveert.

 

Daarom is het streven naar waardering en het geven van waardering een kernwaarde die allen zouden omarmen, gesteld dat zijn hun geluksbeleving voor langere tijd positief willen beïnvloeden. Ook hier geldt dat het niet een kwestie is van het hebben van grote financiele bestedingsruimte, maar het realiseren van het menselijke potentiaal dat een ieder bezit, en dat in relatie tot andere zich kan ontwikkelen tot een enorme sociale rijkdom - interhumane synergie- , iets waar geen enkel financiele rijkdom voor kan compenseren.

Elk individu heeft vanaf de geboorte een hoeveelheid kosmische energie in zich. Baby's en kinderen zijn hiervan het mooiste voorbeeld. Zij richten zich vol energie, liefde en passie op hun verzorgers, en alleen als er een- te grote onbalans in hun emotionele wereld plaats vindt : volle luier, honger, moe, verveeld, warm/koud, nat etc. ; dan zullen zij zich verbaal uitten. Zodra deze onbalans is verholpen, zijn zij opnieuw vervult van pure levenskracht/geluk/passie. Iets waar volwassenen -typisch 25-65- een voorbeeld aan zouden kunnen nemen ( zie ook het verhaal van de boze mens), door zich opnieuw open te stellen naar de wereld toe en vol bewondering, erkenning, waardering, liefde deze te ervaren -zonder direct te vervallen in de ingesleten gedachten dat alles maar relatief/negatief/vervelend/naar/uitputtend is.

 

De baby is elke dag opnieuw volledig gericht op het ervaren van de wereld en uit zijn/haar verwondering constant en viert elke nieuwe ontdekking uitbundig! Hierdoor is de energiebalans -doorgaands- positief en gaat de interactie met de wereld vol energie door - tot dat deze op is en er een dutje gedaan moet worden- maar daarna veert de kleine mens weer volledig terug in zijn energieke wereldontdekkende modus.

 

Als de baby opgroeit naar dreumes, kleuter, peuter om uiteindelijk als kind de wereld te veroveren is het in intrinsieke energie en intrinsieke motivatie die het kind aanzet tot het continu willen ervaren van nieuwe dingen -een van de oorzaken dat speelgoed maar een beperkte houdbaarheid heeft- in de directe omgeving, maar ook daar buiten, de actieradius van zijn handelen vormt een zich continu uitbreidende cirkel, die in het begin niet groter is dan het speelkussen van 1x1 m, om op een leeftijd te zijn gegroeid naar een oppervlakte van 1000x1000m -of groter. Dit geeft aan dat het individu steeds verder expandeert in de wereld. De rol van de ouders hierin is die van het faciliteren van mentale en fysieke groei, dit kan in 5 korte krachtige actiedomeinen worden verwoordt :

 

1.DUIDELIJKHEID

2.HIER EN NU

3.KEUZE

4.UITDAGING

5.VASTHOUDENDHEID/TOEWIJDING

 

Zie hiervoor ook de sectie werkdocumenten het boek FLOW van Mihaly Csikszentmihalyi.

Als volwassene is het soms lastig de zelfde energie te ervaren die zich in een jong kind manifesteert. Toch is het niet reëel te stellen dat een ouder persoon een niet voldoende energie niveau zou kunnen oproepen/aanwenden/manifesteren. Belangrijk fenomeen hierbij is de wil om dit te doen! Friedrich Nietzsche heeft hier uitgebreid over geschreven, en is zeker een aanrader om een aantal boeken van te lezen, o.a. Also sprach Zarathustra.

 

Nietzsche heeft het over de Will to Power, de kracht die in ons is om te manifesteren wat wij willen en dat wij -gebaseerd op het existentialisme, van o.a. Jean Paul Sartre- de persoonlijke verantwoordelijkheid hebben om dit te doen, en dat wij dus niet afhankelijk zijn van anderen om de potentie die wij bezitten te manisfesteren in deze wereld. Wij dienen te erkennen dat wij beschikken over alles wat wij nodig hebben om onszelf maximaal te manifesteren in deze wereld, en het mag niet zo zijn dat wij oorzaken van het falen hierin zoeken in anderen of het ontbreken van noodzakelijke voorwaarden in ons bestaan die dit verhinderen. Een van de zaken die hij schrijft is dat wij twee moralen kennen : slave morality or master morality, waarmee bedoeld wordt dat wij ons afhankelijk kunnen opstellen tov de anderen en de actie bij hun leggen, of wij kunnen kiezen voor het eiegn leiderschap, en aanvaarden van de eigen verantwoordelijkheid voor het slagen van het eigen leven, en niet de onmogelijkheid hiervan continu herhalen c,q, bewijzen.

 

Door de eigen verantwoordelijk te aanvaarden worden de resultaten verbonden aan de ondernomen acties ook het eigendom en verdienste van het individu, Het individu is nu op het pad van de groeiende mens, die vol energie, liefde, verwondering, bewondering, geluk zijn pad kiest en voleind. Door continu te zoeken naar de uitdaging die de individu laat groeien zal de comfort zone - zie werkdocumenten sectie- continu groeien en ervaart de individu het acteren in de wereld, de interactie met alle andere mensen als intrinsiek bevredigend.

 

Aristoteles beschrijft in zijn Nicomachean Ethics het pad van het gemiddelde, het vermijden van de uitersten en daardoor succesvol te leven, doing well , feeling well.

 

Een belangrijk idee dat de effectieve individu dient vast te houden is dat hij /zij geen fouten maakt, maar dat zij elke handeling/gedachte verricht om te leren, dus als simpel voorbeeld : als je op de golfbaan staat om te oefenen met afslaan en slechts een van de 20 ballen haalt de 250m paal, dan zijn er niet 19 mislukt, maar zijn het 19 leermomenten die de individu helpen te doorzien wat de juiste houding, slag, mentale attitude, golfclub en beweging van de armen is.

 

Babies kennen het maken van fouten in het geheel niet, zij blijven vol energie en gepassioneerd een bepaalde beweging/handeling herhalen totdat er uiteindelijk succes volgt -tenzij dat er een heel lange periode voorbij is gegaan zonder progressie, en de ouder vaak inspringt om de emotionele onbalans te herstellen. De baby is daarna volledig verrukt en continueert zijn exploratie van zijn/haar omgeving met opnieuw hervonden energie en plezier. Wij zouden dit -volledig natuurlijke gedrag- als volwassene soms als voorbeeld kunnen nemen.

 

Kinderen die met 4 jaar naar school gaan wordt voor het eerst* verteld dat ze niet een alternatieve oplossing hebben gevonden maar dat ze een foute keuze hebben gemaakt of iets niet goed hebben gedaan. Hierdoor wordt het natuurlijk leergedrag getransformeerd naar een geinstitutionaliseerde/gestandaardiseerde vorm.

WILL TO POWER , Friedrich Wilhelm Nietzsche, Roecken, DE ,1844 - 1900

 

BRON :  WIKIPEDIA

http://en.wikipedia.org/wiki/Will_to_power

 

Interpretations

In contemporary Nietzschean scholarship, some interpreters have emphasized the will to power as a psychological principle, because Nietzsche applies it most frequently to human behavior. However, Nietzsche sometimes seems to view the will to power as a more general force, underlying all reality not just human behavior—thus making it more directly analogous to Schopenhauer's will to live. For example, Nietzsche claims the "world is the will to power—and nothing besides!".[26] Nevertheless, in relation to the entire body of Nietzsche's works, many scholars have insisted that Nietzsche's principle of the will to power is less metaphysical and more pragmatic than Schopenhauer's will to live: while Schopenhauer thought the will to live was what was most real in the universe, Nietzsche can be understood as claiming only that the will to power is a particularly useful principle for his purposes.

Some interpreters also upheld a biological interpretation of the Wille zur Macht, making it equivalent with some kind of social Darwinism. For example the concept was appropriated by some Nazis like Alfred Bäumler, etc., who may have drawn influence from it or used it to justify their expansive quest for power and world domination.

This reading was criticized by Martin Heidegger in his 1930s courses on Nietzsche—suggesting that raw physical or political power was not what Nietzsche had in mind. This is reflected in the following passage from Nietzsche's notebooks:

Tekstvak: I have found strength where one does not look for it: in simple, mild, and pleasant people, without the least desire to rule—and, conversely, the desire to rule has often appeared to me a sign of inward weakness: they fear their own slave soul and shroud it in a royal cloak (in the end, they still become the slaves of their followers, their fame, etc.) The powerful natures dominate, it is a necessity, they need not lift one finger. Even if, during their lifetime, they bury themselves in a garden house![27]

Opposed to a biological and voluntary conception of the Wille zur Macht, Heidegger also argued that the will to power must be considered in relation to the Übermensch and the thought of eternal recurrence—although this reading itself has been criticized by Mazzino Montinari as a "macroscopic Nietzsche".[28] Gilles Deleuze also emphasized the connection between the will to power and eternal return.

Opposed to this interpretation, the "Will To Power" can be understood (or misunderstood) to mean a struggle against one's surroundings that culminates in personal growth, self-overcoming, and self-perfection, and assert that the power held over others as a result of this is coincidental. Thus Nietzsche wrote:

Tekstvak: My idea is that every specific body strives to become master over all space and to extend its force (its will to power) and to thrust back all that resists its extension. But it continually encounters similar efforts on the part of other bodies and ends by coming to an arrangement ("union") with those of them that are sufficiently related to it: thus they then conspire together for power. And the process goes on.[29]

It would be possible to claim that rather than an attempt to 'dominate over others', the "will to power" is better understood as the tenuous equilibrium in a system of forces' relations to each other. While a rock, for instance, does not have a conscious (or unconscious) "will", it nevertheless acts as a site of resistance within the "will to power" dynamic. Moreover, rather than 'dominating over others' (a misinterpretation by Deleuze et al.), "will to power" is more accurately positioned in relation to the subject (a mere synecdoche, both fictitious and necessary, for there is "no doer behind the deed," (see On the Genealogy of Morals) and is an idea behind the statement that words are "seductions" within the process of self-mastery and self-overcoming. The "will to power" is thus a "cosmic" inner force acting in and through both animate and inanimate objects. Not just instincts but also higher level behaviors (even in humans) were to be reduced to the will to power. In fact, Nietzsche considered consciousness itself to be a form of instinct[citation needed]. This includes both such apparently harmful acts as physical violence, lying, and domination, on one hand, and such apparently non-harmful acts as gift-giving, love, and praise on the other—though its manifestations can be altered significantly, such as through art and aesthetic experience. In Beyond Good and Evil, he claims that philosophers' "will to truth" (i.e., their apparent desire to dispassionately seek objective, absolute truth) is actually nothing more than a manifestation of their will to power; this will can be life-affirming or a manifestation of nihilism, but it is the will to power all the same.

Other Nietzschean interpreters (e.g. Abir Taha) dispute the suggestion that Nietzsche's concept of the will to power is merely and only a matter of narrow, harmless, humanistic self-perfection. They suggest that, for Nietzsche, power means self-perfection as well as outward, political, elitist, aristocratic domination. Nietzsche, in fact, explicitly and specifically defined the egalitarian state-idea as the embodiment of the will to power in decline:

Tekstvak: To speak of just or unjust in itself is quite senseless; in itself, of course, no injury, assault, exploitation, destruction can be 'unjust,' since life operates essentially, that is in its basic functions, through injury, assault, exploitation, destruction and simply cannot be thought of at all without this character. One must indeed grant something even more unpalatable: that, from the highest biological standpoint, legal conditions can never be other than exceptional conditions, since they constitute a partial restriction of the will of life, which is bent upon power, and are subordinate to its total goal as a single means: namely, as a means of creating greater units of power. A legal order thought of as sovereign and universal, not as a means in the struggle between power complexes but as a means of preventing all struggle in general perhaps after the communistic cliché of Dühring, that every will must consider every other will its equal—would be a principle hostile to life, an agent of the dissolution and destruction of man, an attempt to assassinate the future of man, a sign of weariness, a secret path to nothingness.[30]

Positieve Psychologie

Een persoonlijke visie

File:UK Flag Wavy.jpg