Verantwoordelijkheid [duurzaam multidimensioneel Persoonlijk

                                                                                          Verantwoordelijkheidseigendom]

Verantwoordelijkheid

[ Duurzaam Multidimensioneel Persoonlijk Verantwoordelijkheidseigedom]

Hypothese

 

Life Ownership/ Responsibility

Hypotheses

Positieve Psychologie & Filosofie

Een persoonlijke visie

File:UK Flag Wavy.jpg

Tot een sterk verhoogd gevoel van –persoonlijke— verantwoordelijkheid. Waarom zou het verantwoordelijkheidsgevoel op een hoger niveau gebracht dienen te worden. Het antwoord hierop is dat het voor het duurzaam optimaal functioneren in de maatschappij is het van evident belang dat u verantwoordelijkheid ervaart voor uw gedachten, handelingen, acties en vermeden acties etc.

 

Ouders spelen een grote rol in het ontwikkelen van het verantwoordelijksheidsgevoel bij kinderen. Door reeds vanaf vroege leeftijd het autonome, verantwoordelijke, consciencieuze handelen van het kind te motiveren, corrigeren en inhoud te geven, zal het kind op latere leeftijd—vanaf 6 jaar, maar zeker vanaf 12 jaar - duidelijke levenskeuzes maken tav school, vrienden/vriendinnen, sporten, huiswerk, speelgoed, uitgeven van zakgeld, omgangsvormen met familieleden, klasgenoten, anderen. Als ouders deze belangrijke eigenschap niet of nauwelijks tot ontwikkeling laten komen, zal het kind in een latere levensfase worden geconfronteerd met een aantal negatieve consequenties hiervan.

Als u 18 jaar bent, dan functioneert u relatief autonoom in de wereld, u bepaalt zelf de tijd die u besteed aan sporten, studeren, school, vrienden/vriendinnen, stappen, uitslapen, lezen, werken/ niet werken, weekend baan, fulltime baan, vaste relatie, flexibele of geen relatie. De tijd, aandacht, energie, toewijding, liefde, attentie die u aan al deze activiteiten geeft zal het succes hiervan bepalen. Als we een –duurzame– relatie er uit trekken, dan is de stelling dat deze een hoge kwaliteit en voldoening zal geven wanneer hier veel liefde, tijd, aandacht, energie en soms ook geld aan wordt besteed, en zal in negatieve zin beďnvloed worden wanneer deze componenten absent/nihil zijn. Omdat het voor een individu een kernvoorwaarde voor optimaal leven is om een liefdevolle, intieme, vervullende duurzame relatie  met een ander te hebben, zal de afwezigheid hiervan het levensgeluk van het individu significant beinvloeden. Hier komt het verantwoordelijkheidsgevoel om de hoek tav de vervulling van de verschillende componenten van een ideale relatie, als u daar op een of meerdere vlakken niet of onvoldoende  de constituerende componenten effectueert, zal de relatie - naar verwachting— zich in een  negatieve spiraal ontwikkelen, om uiteindelijk te worden beëindigd—een of dubbelzijdig. Wat hier als punt bedoeld is dat u, en alleen u verantwoordelijk bent voor de kwaliteit van uw relaties met belangrijke anderen in uw leven. Een optimale relatie vraagt om een continue investering.

Studie wordt door de meeste mensen als vervelend en saai gevonden, en is soms reden  om het niet te doen. Belangrijk om hier te benadrukken dat u de vrijheid heeft om te kiezen om uw tijd niet te besteden aan studie. U kunt die tijd mogelijk invullen met door u als meer bevredigende activiteiten als het praten, uitgaan, werken, tv-kijken, sporten, slapen, surfen op het internet etc. Als u kiest om in dit geval de studietijd anders in te vullen, betekent dit dat uw relatieve cognitieve kennis/competentieniveau gelijk blijft of afneemt tov uw referentiegroep. Bezien op leerlingen in de leeftijd van 12-24 jaar geldt dat positieve studieresultaten binnen de verschillende onderwijsinstellingen een  nagenoeg proportionele invloed hebben op de mogelijkheden binnen de arbeidsmarkt. Zeker gezien de actuele druk op arbeidsmarkt is een zo hoog mogelijke opleiding de best mogelijke garantie op een passende functie/baan. Op het moment dat u er voor kiest niet de schoolopleiding af te maken is de kans groot dat u wordt gedwongen tot het accepteren van een functie die een relatief groter aantal negatieve kenmerken heeft dan een die om een hogere opleiding valt.

 

Als u eenmaal de arbeidsmarkt betreden bent is de inspanning die u dient te verrichten voor het bereiken van een functie binnen een hoger echelon disproportioneel tov  een instroming in de dezelfde functie vanuit secundair of tertiair onderwijs. Actueel is zelfs het EDUCATION PERMANENTE een  gangbare term geworden die veel werkgevers aanhangen, en hierbij een steeds grotere verantwoordelijkheid bij de werknemer neerleggen.

 

Waarom bovenstaande uiteenzetting. De motivatie hiervoor is het aantonen van de gevolgen van de eigen keuzes op - in dit geval het werkdomein/studiedomein - een duurzame invloed hebben op het verkrijgen van een baan en de invloed daarvan op het leven van het individu. Als u bewust de keuzes maakt en de consequenties na overdenking accepteert is dit prima, allen dient u zich te realiseren dat eenmaal gemaakte— studiekeuzes. Opleiding , opleidingduur, stopzetting opleiding—een langdurig, vaak lastig te veranderen karakter hebben. Hier is het goed te realiseren dat het binnen uw verantwoordelijk valt deze overwegingen te ondernemen en te zoeken naar een congruente persoonlijke ontwikkeling.

 

Verantwoordelijkheid voor alle activiteiten, gedachten, handelingen, relaties, prestaties, gezondheid, werk, carriere, vrienden, kennissen, uiterlijk, conditie, rijkdom ( sociaal, mentaal, fysiek, financieel), opleiding, sport(clubs), studie(s), interesses, competenties etc. Deze verantwoordelijk wordt vanaf 6 jaar gestart, krijgt vanaf 12 een 2e fase, vanaf 18 een 3e fase en vanaf 24 een laatste fase - volledige verantwoordelijk voor alles dat zich in het eigen leven manifesteert. Het doel van de verantwoordelijkheidshypothese is het kenbaar maken van een van de fundamentele basisprincipes van het leven. Het is mijn stelling dat de actuele situatie in Nederland, maar ook in Europa en Amerika dusdanig is dan er een grote—te grote– groep mensen is die geen verantwoordelijkheid meer neemt voor hun leven, de inhoud van hun leven, de fouten die zij maken tijdens hun leven, zich onbewust zijn van de meerderheid van hun falen van verantwoordelijkheid. Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te stellen dat het epidemische vormen aanneemt. Waarom deze hypothese. De motivatie hiervoor is dat , in lijn met PP, ik het wenselijk acht dat de interactie van de individu in zijn/haar omgeving een transformatie ondergaat -of aaneenschakeling van transities- die leiden  

 

 

Sporten/bewegen is een kernonderdeel van het leven, wij zijn nog steeds dieren die behoefte hebben om onze energie—eten— om te zetten in beweging. Bewegen is noodzakelijk voor het optimaal ontwikkelen van het lichaam, vanaf ca. 12 maanden kunt u lopen, en vanaf die leeftijd nemen uw competenties op bewegingsgebied exponentieel toe. Om een mentale balans te ervaren is een gezond lichaam onmisbaar, als uw lichaam in een deplorabele toestand verkeert, zal uw mentale energie niet fenomenaal zijn. Door dagelijks actief te zijn—sporten, bewegen; in team verband of individueel— zal uw lichaam de beschikbare energie efficiënt omzetten in beweging(en). Door te sporten ervaart u de mogelijkheden van uw lichaam, en bouwt u de energie in uw lichaam af, en tevens bouwt u negatieve mentale energie af, of een bouwt een proportionele hoeveelheid positieve mentale energie op—dat laatste is het meest verantwoorde stelling, omdat het eerste niet is aangetoond. Omdat u tijdens uw dagelijkse activiteiten en interacties met anderen inherent negatieve –en ook positieve, maar mogelijk niet in dezelfde mate - mentale emoties opbouwt, is het voor de mentale balans evident dat u door fysieke beweging deze balans herstelt.

 

Hier gaat het om de verantwoordelijkheid die u naar u zelf heeft voor het herstellen van een neutrale/positieve mentale balans, als u dit niet doet zal uw daardoor overwegend negatieve emotionele gemoedsrust uw activiteiten en interacties mede vormgeven, in een manier die mogelijk niet bijdraagt aan de door u gewenste emotionele totaalbalans.

 

Alleen u bent verantwoordelijk voor de conditie van uw lichaam, uw geest, uw relaties, uw gemoedstoestand, uw gewicht, uw sociale netwerk en de omvang hiervan, de intensiteit hiervan en de voldoening die u hier in vindt.

Graag zou ik u een aantal voorbeelden geven van personen als voorbeelden van een grote intrinsiek gemotiveerde verantwoordelijk richting zichzelf, richting hun directe omgeving en richting de maatschappij. De bekende namen zijn : Moeder Theresa, Ghandi, Martin Luther King, Malcom X, Majoor Boshardt, Jan Peter Balkenende, Churchill. Nelson Mandela, Bill Clinton, Claus Schenk von Stauffenberg, Che Guevara, Bill Gates, Albert Schweitzer, Margareth Thatcher, Daniel Ellsberg etc.  De lijst met mensen die zich nauwelijks verantwoordelijk hebben gedragen –of dat continueren– is erg lang en niet relevant. Een belangrijk fenomeen in het continueren van een grote persoonlijke verantwoordelijk voor het acteren in deze wereld, zal een grote hoeveelheid energie en doorzettingsvermogen van de individu vergen, dit betekent dat de individu alleen zal persisteren in een bovengemiddelde verantwoordelijkheidsgevoel en consequent handelen als deze een intrinsieke oorsprong kent, alleen wanneer de individu handelt vanuit een positieve persoonlijke overtuiging, zal hij/zij in staat zijn om de enorme hoeveelheid weerstand die zijn/haar gedrag in de maatschappij tot gevolg zal hebben, te weerstaan. Soms zal er een natuurlijke neiging zijn om het verantwoordelijkheidscongruentie te decimeren, om een sociaal/emotioneel meer gebalanceerde levenservaring te hebben. Het kan niet gesteld worden dat ieder individu kan worden gehouden aan het hoogste niveau gedurende zeer lange perioden, de individu zal ook op basis van een momentaan persoonlijk emotioneel  energieveld kiezen om een verantwoordelijksheidsindex kiezen die congruent is met zijn/haar handelen/denken in de wereld. De positieve bijdrage van een hoge verantwoordelijksheidsindex is dat deze bijdraagt aan de congruentie/autonomie van het individu, en dit is een kernkwaliteit van emotioneel optimaal leven - dit is gerelateerd aan de SDT theorie van DECI & RYAN, die inhoudt dat een individu optimaal functioneert, wanneer hij/zij autonoom handelt/ kan handelen, wanneer hij/zij actief is binnen een of meerdere emotioneel intensieve relaties en dat u een positief gevoel van uw competenties heeft, en hier continu aan bijdraagt.

 

Lees verder rechts ==>

Wanneer u als individu niet volgens uw intrinsieke verantwoordelijksheidsindex zou handelen zou dit inhouden dat u principieel incongruent zou handelen -met uw intrinsieke normen en waarden- waardoor er een psychologische onbalans zou worden gecreëerd proportioneel met de magnitude en  duur van deze incongruente gedachte/handeling. Het handelen - in overeenstemming met maatschappelijk geaccepteerde normen en waarden - van het individu op basis van een intrinsiek congruent patroon zal normaal gezien leiden tot een duurzaam positief ervaren gevoel van welbevinden, dit versterkt ook het zelfvertrouwen van het individu, waardoor de individu, steeds beter in staat is  om te gaan met de onbegrensde diversiteit aan uitdagingen/bedreigingen/onbekendheden/verrassingen/nieuwe informatie/nieuwe ideeen/nieuwe vrienden etc.

 

Hier geldt net als in andere domeinen dat het mentale energie vraagt van u om een duurzame bijdrage te leveren aan uw persoonlijke groei/stabiliteit. Daarom dient u ook in dit domein af te vragen hoe, wanneer, hoeveel, waarom u hier energie in investeert en welk beoogd resultaat u voor ogen staat, en of dit realistisch/wenselijk is.